Hoogbegaafde autist overleeft in een niet-autistische wereld

 

Afhankelijk van de invalshoek van waaruit men het bekijkt gaat het uitstekend of juist heel slecht met de jeugdzorg. Vanuit de jeugdzorgindustrie bekeken gaat het beter dan ooit: het aantal ondertoezichtstellingen en uithuisplaatsingen loopt steeds verder op en daarmee ook de banksaldi van de jeugdzorg. Nederland is zelfs koploper met ondertoe-zichtstellingen en uithuisplaatsingen, dus de jeugdzorg is goed bezig haar personeel uit de WW te houden — tegen een zeer riant salaris, aangevuld met een zeer riante bonus voor elk kind dat in de wurggreep van de gezinsvoogd belandt.

Vanuit de ouders en kinderen bekeken gaat het zeer slecht met de jeugdzorg: kinderen worden veelal op onterechte gronden uit huis geplaatst, met steun van en veel machts-vertoon door de politie en met slechts één anonieme telefonische melding bij het AMK als ‘bewijs’ dat het welzijn van de kinderen in gevaar is. Van de rechtbank hoef je ook niets te verwachten als ouder want rechters slikken alles wat hen door de gezinsvoogd wordt voorgekauwd zonder ook maar één kritische vraag te stellen.

Wie kritiek durft te leveren wordt door de jeugdzorginstanties op alle mogelijke wijzen afgestraft, bij voorkeur over de ruggen van zijn of haar kinderen maar ook door valse rapportages, bedreigingen, smaad- en lastercampagnes, valse aangiften en zelfs fysiek geweld, wederrechtelijke vrijheidsberoving en diefstal van computerapparatuur.

Jeugdzorginstanties veroorzaken enerzijds escalatie na escalatie maar doen anderzijds voortdurend alsof ze het allemaal zo goed voorhebben met zowel ouders als kinderen maar gewoon niet begrepen worden. Je hoeft geen psycholoog te zijn om in te zien dat door dit voortdurend escalerend gedrag de zaken van kwaad tot erger gaan.

“U begrijpt gewoon niet hoe moeilijk ons werk is” — Veelgehoorde uitspraak van willekeurige gezinsvoogd tegen willekeurige kinderrechter en ouders

 

Hoe heeft het zover kunnen komen, en wat gaat de toekomst brengen? Op grond van deze vragen en een analyse van de antwoorden op de eerste vraag ben ik gekomen tot ‘De vijf fasen van de jeugdzorg’ — en die analyse voorspelt weinig goeds.

Fase 1: De oppermachtige jeugdzorg

In den beginne was er de jeugdzorg, opgezet ter bescherming van het algeheel welzijn van onze kinderen. Het idee was goed, de uitvoering was minder. Een van de grootste blunders daarbij, naast het niet creëren van degelijke en gerichte opleidingen op HBO- en academisch niveau, was het niet invoeren van tuchtrecht voor en sanctiemogelijk-heden tegen jeugdzorginstanties en -personeel. Er bestond wel iets van toezicht door de Inspectie Jeugdzorg maar door het ontbreken van tuchtrecht en sanctiemogelijkheden was en is dat enkel een papieren tijger.

Het resultaat: de jeugdzorg werd een totalitaire staat binnen de democratische rechts-staat, een industrie met een absolute machtspositie waar de overheid geen greep meer op had. Rechters gingen (en gaan) er ten onrechte vanuit dat gezinsvoogden en ander jeugdzorgpersoneel deskundig zijn waardoor slachtoffers van de jeugdzorg ook via de rechter hun gelijk niet meer konden (en kunnen) halen.

Verzet daartegen leek er nauwelijks te zijn. Internet bestond nog niet, en kritiek werd voornamelijk geuit in de eigen kring van familie, vrienden en kennissen. Wie zijn zaak via de media openbaar wilde maken moest al bevriend zijn met een journalist, en zelfs dan was de kans vrijwel nihil dat er ooit een artikel in een krant of tijdschrift aan zou worden gewijd, laat staan dat het een item zou worden in een TV-programma.

De jeugdzorg vond het prima zo.

Fase 2: Ieder voor zich en Internet voor ons allen

Ergens tegen het einde van de 20e eeuw ontstond het eerste barstje in de muur die de stortvloed van kritiek tot dan toe had tegengehouden: het  gewone volk kreeg toegang tot het fenomeen ‘Internet’. Dat bood perspectieven, want daardoor kregen jeugdzorg-slachtoffers opeens de mogelijkheid om zelf hun verhaal openbaar te maken, zonder afhankelijk te zijn van de traditionele media die hun vingers niet wilden branden aan de oppermachtige jeugdzorg.

Helaas, veel zoden zette het niet aan de dijk. Iedere ouder vocht zijn of haar strijd nog steeds alleen, en als de gezinsvoogd merkte dat een ouder zich op Internet negatief uit-liet over de jeugdzorg werd er hard ingegrepen: in zo’n geval werd dan een negatieve rapportage over de ouder bij elkaar verzonnen (daar zijn gezinsvoogden dan wel weer zeer deskundig in) waardoor deze zijn/haar kind(eren) ook nog eens kwijtraakte.

De jeugdzorg vond het nog steeds prima, maar de volgende fase was voorspelbaar.

Fase 3: Samen staan we sterk

Op een gegeven moment begonnen strijdende ouders iets te beseffen wat vakbonden al decennia eerder beseft hadden: op je eentje bereik je niks, maar samen sta je sterk!

Bovendien ontstond er op Internet een nieuw fenomeen: sociale media. Via kanalen als Hyves, Twitter en Facebook vonden ouders elkaar al snel, waarna het onvermijdelijke gebeurde: ouders begonnen zich te organiseren in belangenorganisaties.

Dat was het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat er vooral veel van die organisaties bestaan, van officiële stichtingen tot los-vaste groepjes op Facebook waarin vooral veel onderling geklaagd wordt maar waar weinig of niks constructiefs uitkomt.

En dan heb ik het nog niet gehad over clubjes die de strijd tegen de absolute macht van de jeugdzorg meer kwaad dan goed doen, zoals Facebookgroepjes welke vooral (lijken te) draaien om het ego van de oprichter, en groepjes die zichzelf volledig belachelijk en ongeloofwaardig maken door werkelijk overal en in alles complotten van de overheid en/of de maffia en/of de (meestal katholieke) kerk te zien.

En dat is erg jammer, want de jeugdzorgindustrie maakt zich intussen wel wat zorgen om het toenemende verzet, maar niet zo heel veel zorgen. Het gaat immers vooral om groepen ouders die weliswaar hard roepen maar verder geen actie ondernemen. Gold voorheen voor elk individu het principe ‘ieder voor zich’, nu geldt hetzelfde voor al die stichtingen en andere samenwerkingsverbanden: ieder voor zich.

Dat wantoestanden binnen de jeugdzorgindustrie niet meer getolereerd worden begint duidelijk te worden: door slachtoffers worden steeds meer dossiers en gruwelverhalen over de wantoestanden openbaar gemaakt, de politiek is zich er eindelijk ook eens mee gaan bemoeien, en het wraken van rechters welke alles slikken wat de jeugdzorg hen voorkauwt lijkt een goede kans te maken het nog eens tot nationale sport te schoppen.

Helaas blijft het nog bij speldenprikken. Het is echter te verwachten (en zelfs dringend noodzakelijk) dat al deze splinterpartijen hun krachten gaan bundelen om samen één front te vormen.

Hetgeen ons bij de nabije toekomst van fase 4 brengt.

Fase 4: Het nieuwe machtsblok

Het is nog niet zo ver, maar nu ouders al in allerlei groepen georganiseerd zijn kun je er op zitten wachten dat die elkaar gaan opzoeken, gaan samenwerken en uiteindelijk opgaan in één grote organisatie van jeugdzorgslachtoffers. Dat laatste zal nog wel een paar jaar duren, maar als zo’n organisatie eenmaal bestaat, goed georganiseerd, met professionele medewerkers als juristen, psychologen, pedagogen en andere -ogen, met steun van de landelijke politiek, dan zal de jeugdzorgindustrie een tegenstander en een machtsblok tegenover zich treffen waar niet mee te spotten valt.

Dan zou het wel eens vrij snel afgelopen kunnen zijn met de machtspositie van en het machtsmisbruik door de gezinsvoogd en z’n soortgenoten…

Nou is men in de jeugdzorg stronteigenwijs en wordt men daar bepaald niet gehinderd door een langetermijnvisie, en dus bestaat het risico dat de jeugdzorg gewoon door zal blijven gaan met wat men daar al sinds jaar en dag doet. Dat is een scenario waarvan we enkel kunnen hopen dat het nooit werkelijkheid zal worden, want van de optionele fase vijf zal niemand blij worden. Nou ja, behalve de wapenindustrie dan.

Fase 5: Gewapend verzet

De gezinsvoogd slaat de ouder (meestal figuurlijk, maar ook voor fysiek geweld schrikt men in de jeugdzorg niet terug), de ouder slaat iets harder terug, de gezinsvoogd slaat nog harder terug. Ziedaar de spiraal van escalaties die door de jeugdzorgindustrie met veel enthousiasme gecreëerd en in stand gehouden wordt. Helaas lijkt het bij de jeugd-zorg nog altijd niet door te dringen hoe dat uiteindelijk zal aflopen als die neerwaartse spiraal niet doorbroken wordt.

Uit het toenemende verzet blijkt al dat ouders het niet langer pikken. Tot nog toe is dat verzet min of meer geweldloos geweest maar de eerste signalen dat het van kwaad tot erger aan het gaan is zijn inmiddels al zichtbaar.

Bureau Jeugdzorg Alkmaar

Het heeft de media niet gehaald maar in maart 2012 werd bij het kantoor van Bureau Jeugdzorg Eindhoven al een ruit ingeslagen. Wat in juli 2012 wel de media haalde was de actie van een zwaar gefrustreerde vader annex slachtoffer van Bureau Jeugdzorg Alkmaar die het presteerde om (in slechts anderhalve minuut, voor de enkeling die de woordvoerster van BJZ wil geloven) maar liefst 19 ramen plus het glas in de voordeur van het pand van BJZ Alkmaar kapot te slaan met een hamer.

Voorwaar een bijzondere prestatie: 20 ruiten in anderhalve minuut betekent één raam per 4,5 seconde, en dan zou het ook nog veiligheidsglas geweest zijn. Overdrijven is bij Bureau Jeugdzorg echter tot kunstvorm verheven dus de goeie man zal wel wat meer tijd nodig gehad hebben. Doch dit terzijde.

Bureau Jeugdzorg Eindhoven

Dus, geachte lezer, welke kant gaat dit op? Inderdaad, de kant van fysiek geweld. Daar is zelfs al minstens één keer sprake van geweest: in maart 2012 werd, eveneens bij BJZ Eindhoven, een vader door de Team Manager Jeugdbescherming en twee BJZ-gorilla’s (met een uiterlijk dat associaties oproept met de Russische maffia) ernstig mishandeld en zelfs enige tijd gegijzeld. Het slachtoffer heeft aangifte gedaan wegens mishandeling en wederrechtelijke vrijheidsberoving, maar inmiddels blijkt die aangifte spoorloos te zijn verdwenen…

Doemscenario’s

Het is te verwachten dat, tenzij de jeugdzorg heel snel en volledig op de schop gaat, de jeugdzorg met nog veel meer geweld geconfronteerd zal gaan worden, en dan zal het ongetwijfeld niet blijven bij ingeslagen ruiten. Nee, dan is te voorzien dat er uiteindelijk ouders en pubers zullen zijn die zo kapot geterroriseerd zijn door hun gezinsvoogd dat ze eigen rechter gaan spelen. De doemscenario’s zijn dan eenvoudig te bedenken: van ingeslagen ruiten via brandstichtingen tot fysiek geweld tegen jeugdzorgpersoneel. En mogelijk zelfs geweld met dodelijke afloop.

Is dat goed te praten? Nee. Is het begrijpelijk? Ja, absoluut.

Gezien de hardnekkigheid van de jeugdzorg zal men zich daar dan niet gaan bedenken dat men kennelijk toch wel een hoop verkeerd doet maar enkel nog harder terug gaan slaan. Met dat vooruitzicht in gedachten durf ik twee voorspellingen te doen.

Voorspelling 1: Niet-dodelijk geweld

Ten eerste voorspel ik dat tussen heden en uiterlijk eind 2013 de eerste gewonden gaan vallen onder het jeugdzorgpersoneel. Gezien de rap toenemende agressie bij jeugdzorg-instanties is te voorzien dat er straks mensen zullen zijn die zo kapotgemaakt zijn door hun gezinsvoogd dat ze hem of haar een flink pak slaag gaan geven. De consequenties zullen voor de gezinsvoogd in kwestie variëren van een paar blauwe plekken tot een gekneusd ego en een paar dagen barstende hoofdpijn tot een ambulancerit met zwaai-lichten en sirenes naar de afdeling Spoedeisende Hulp, een verblijf op de Intensive Care en levenslange arbeidsongeschiktheid.

Voorspelling 2: Moord en doodslag

Heeft de jeugdzorg dan nog steeds niks geleerd dan voorspel ik dat tussen nu en op z’n laatst eind 2015 de eerste doden zullen vallen onder het jeugdzorgpersoneel. Indien de spiraal van escalaties niet doorbroken wordt is de kans groot dat sommige slachtoffers van de jeugdzorg uiteindelijk zullen grijpen naar het ultieme middel en de gezinsvoogd òf zo toetakelen dat die aan z’n verwondingen bezwijkt, òf doelbewust met geweld van het leven beroven. En dat moeten we met z’n allen niet willen.

Alternatieve fase 5

Er moet slechts één ding centraal staan: het welzijn van onze kinderen. Met de huidige neerwaartse spiraal gaat dat niet lukken, dat levert alleen maar verliezers op. Wat wel helpt: doorbreken van de spiraal van escalaties, professionalisering van de momenteel nog amateuristische jeugdzorg, en inzet van gezinsvoogden die naast de ouders komen staan in plaats van tegenover de ouders met de kinderen er tussenin (of nog erger: die tussen de ouders en hun kinderen gaan staan).

Dat, en een jeugdzorg die zich realiseert dat geld niet het doel is en de kinderen niet het middel zijn, maar dat geld het middel is en het welzijn van de kinderen het doel is.

“Het amateurisme viert hoogtij.” — Corine de Ruiter, hoogleraar Forensische Psychologie, over de jeugdzorg (Volkskrant, 7 mei 2012)

Tot slot

Voordat de jeugdzorgindustrie weer “Dat is bedreiging!” gaat schreeuwen (leer mij de paranoia binnen de jeugdzorg kennen): dit artikel is geen bedreiging maar een analyse gevolgd door voorspellingen voor de nabije toekomst, gebaseerd op die analyse. Laten we met z’n allen hopen dat ik wat die voorspellingen betreft geen gelijk ga krijgen…

Aanbod voor jeugdzorgmanagers

Bent u manager in de jeugdzorg, maakt u zich ook zorgen om alle ontwikkelingen, en wilt u de (belangen van de) cliënt voorop gaan stellen? Neem dan contact met mij op! Ik bied u workshops over hoe de cliënt tegen uw organisatie en medewerkers aankijkt en u op constructieve wijze met uw cliënten om kunt gaan, en kan u begeleiden bij de omvorming naar een cliëntgerichte organisatie.

 

Op dit artikel rust auteursrecht. Volledige of gedeeltelijke overname van dit artikel zonder vooraf-gaande schriftelijke toestemming van de auteur is niet toegestaan.

9 Responses to De vijf fasen van de jeugdzorg

  • Mammor says:

    Ik noop dat er snel wordt ingezien dat deze werkwijze, Europees, niet lekker ligt.We zijn met de kinderen verhuisd naar een van de scandinavische landen. Het beleid van Nederland wordt hier ‘middeleeuws’ en achterlijk’ genoemd. Hier krijgen kinderen en ouders hulp, thuis in overleg met de ouders. 46 dode kinderen door familidrama’s in 12 jaar? Vreselijk, maar dat heeft jeugdzorg niet kunnen voorkomen, al zaten ze er met hun neus bovenop. Kinderhandel en gesleep met kinderen, uithuisplaatsen is ontwortelen, is traumatiserend en dus kindermishandeling. Iedereen met (jeugd)ervaring met BJZ kan je dat vertellen. Er zijn geen positieve verhalen te vinden over jeugdzorg. Waar zijn de mensen die BJZ ‘geholpen’ heeft?

  • Ron Beumer says:

    Als BJZ niet bestond waren er waarschijnlijk niet veel meer dode kinderen door familiedrama’s, een te verwaarlozen percentage.
    Laten we eens meten hoeveel dodelijke slachtoffers BJZ wel maakt. Bijvoorbeeld onder ouders die zelfmoord plegen en onder kinderen die in pleegzin mibruikt worden aan de drugs gaan en eraan kapot gaan. Veel pedo’s werden eerder priester in de katholieke kerk, nu kunnen ze wat bijverdienen via jeugdzorg als pleegouder.
    Daarbij komt dan nog de geldverslinding van dit soort instituten en dat terwijl veel mensen hun kinderen niet eens meer normaal te eten kunnen geven en afhankelijk worden gemaakt van voedselbanken. Diep, diep triest…

  • jannyzeeland says:

    Ik weet uit ervaring , hoe er gesold wordt met kinderen , z.g.n. in belang van het kind. Heb het aan den lijve meegemaakt vroeger. Ook zie ik nu ernstige fouten gebeuren omdat jeugdzorg nauwelijks in de waarheid geïnteresseerd is.
    Ik heb een hoofd vol waargebeurde verhalen , zou willen dat ik een goede schrijver vond om het op papier te zetten.

  • Antje says:

    Het is vreselijk hoe jeugdzorg tekeer gaat. Roddel, achterklap en eigen verzinsels vormen de basis van de dossiers van deze casusgeile organisatie. Valse meldingen van derden bij het AMK worden voor waar aangenomen en er wordt absoluut niet getwijfeld aan de herkomst of de intentie van de melding. Onderzoek wordt gestart en gestopt vanwege plotseling vertrek van het gezin. Conclusie: pedagogische verwaarlozing.

    Dit blijkt uit geen enkel verhaal van de school, huisarts, kinderpsychiater, het was het verzinsel van de melder. Melder was op de hoogte van het vertrek, had destijds zelf ook willen gaan, maar dat is niet gelukt. ‘Mir nichts, dir nichts?’ We zullen het nooit weten. Ik volg de ontwikkelingen om de jeugdzorg met belangstelling en zit te wachten op de bijltjesdag.

  • Bert Kindjes says:

    Geachte Lezer,

    Op sites als deze en op FB pagina’s over jeugdzorg lees ik de meest uiteenlopende onzinverhalen over jeugdzorg. Allemaal verhalen van mensen waarbij het kind weggehaald is en waarbij emoties heel erg opspelen.

    Elke UHP levert geld op? Neen. Elke vrijwillige UHP *kost* juist geld. En dat zijn er veel. Heel veel. Ik spreek uit eigen ervaring wanneer ik zeg dat jeugdzorg serieus materiaal nodig heeft alvorens zij iemands kind uit huis plaatsen. Er is dan echt iets voorgevallen, of iemand heeft de pech met een machtsgeile gek te maken te hebben die toevallig bij BJZ werkt. Links en rechts heb ik in mijn werk en vriend en kennissenkring reeds 15 jaar te maken met jeugdzorg en pleegzorg. In nog niet 1 geval heb ik kunnen constateren dat jeugdzorg (amsterdam) gefaald heeft, danwel slecht onderzoek gedaan heeft.

    Niet voor alle verhalen zal dit gelden, maar voor verreweg de meeste verhalen die wij van klagers lezen geldt dit wel: they fucked up. Zo simpel is het. In hun ogen misschien niet maar daar zit nou vaak net het probleem.

    Zeer opvallend vind ik ook dat de meeste verhalen die ik lees van klagende ouders doorspekt zijn van de spel-, stijl- en grammaticafouten, verhaallijn en opbouw zijn vaak niet of nauwelijks aanwezig en ga zo maar door, uitzonderingen daargelaten dus.

    Ons Neerland telt gewoon een groot aantal kneusjes als het op opvoeden aankomt.

    • Jeroen says:

      Ik zie hier drie mogelijkheden: (1) u bent een troll, (2) u heeft een baantje in de jeugdzorg (naar ik vermoed bij JBRA), of (3) beide. Uw verhaal leest in elk geval als typische jeugdzorgpropaganda: het ligt nooit aan de jeugdzorg, de schuld van alles ligt bij de ouders. Begrijpelijk natuurlijk, want volgens de jeugdzorg zijn Nederlandse ouders nu eenmaal collectief ongeschikt om kinderen groot te brengen; afgaande op de jeugdzorgrapportages lijden zo’n beetje alle ouders in Nederland aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis plus minimaal één andere psychiatrische stoornis. Waarom dit bij ouders in andere landen aanzienlijk minder voorkomt (Nederland is koploper met OTS en UHP) wordt nergens verklaard.

      Dat veel verhalen van slachtoffers geen pareltjes van taalbeheersing zijn kan ik begrijpen. Immers, jeugdzorg richt zich primair op ouders uit de onderste lagen van de maatschappij; ouders dus met doorgaans beperkte intelligentie, weinig opleiding, en daarmee beperkte taalbeheersing. Zij raken immers niet wijs uit de complexe regelgeving en hebben ook niet de middelen om zich behoorlijk te kunnen verdedigen, en zijn daarmee makkelijke slachtoffers.

      Daarbij zij opgemerkt dat dit een geval is van de pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet. Uit jeugdzorgrapportages en andere jeugdzorgdocumenten blijkt keer op keer dat de taalbeheersing onder jeugdzorgpersoneel bedroevend laag is, gezien de talloze spelfouten, grammaticale missers en kromme zinnen.

      De stelling dat er “heel veel” gevallen van vrijwillige UHP zijn is ongeloofwaardig. Ouders welke vinden dat ze hun kinderen goed opvoeden (en dat vinden vrijwel alle ouders) kiezen niet voor vrijwillige UHP, de ouders die erkennen dat er problemen zijn willen doorgaans wel hulp maar zonder hun kinderen kwijt te raken. Slechts zeer incidenteel zullen ouders het er mee eens zijn dat het beter is als hun kind uit huis geplaatst wordt.

      Maar legt u vooral eens uit hoe het kan dat ouders in Nederland kennelijk massaal “kneusjes [zijn] als het op opvoeden aankomt” terwijl dit in andere landen veel minder speelt. En legt u dan meteen ook even uit hoe het kan dat het toch al forse aantal klachten over de (naar eigen zeggen vrijwel nooit falende) jeugdzorg de afgelopen jaren vertienvoudigd is.

  • dna says:

    Mijn dochters&ik bevinden ons in een soort gedwongen oorlog, waarbij de loop op de kinderen gericht zijn en ik als moeder in m’n laaste reserves nog wel bestaat, maar doodverklaard (karaktermoord) wordt (in ons persoonlijke leefomgeving/netwerk an het gezin) door valse beschuldigingen (door de narcistische beweging rvdk,amk,jeugdbescherming). Het driehoek model…je veroorzaakt een (zelf verzonnen)probleem, je biedt de (die natuurlijk al klaar lag) oplossing, en daarmee pakken ze de (dictatoriale) macht!!! Deze eenzijdige instelling is en biedt niets dan alleen maar: leed, verdriet en pijn-voor vieze geldtekens en rechters die hun expertise “zomaar” afgeven aan dit soort stupide lui? Ik heb nog steeds verantwoordelijkheid naar mijn dochters……je mag niet zomaar mensen vals beschuldigen!!! Ik sta nog, overoveroververmoeid. M’n dochters wanhopig.

    amber

  • perkymang says:

    BJZ oftewel het tegenwoordige Regiecentrum Bescherming en Veiligheid een door en door corrupte instantie! Ik spreek uit ervaring in de oorlog tegen hun gaat niemand je helpen, want iedereen werkt voor hun. Doordat ik met BJZ in een strijd was verwikkelt (en nog steeds) keerde iedereen en alle instanties mij de rug toe van Burgermeester waarvan de secretaresse mij voorloog zowel een mevr. van de gemeente Leeuwarden afdeling jeugdzaken zo ook mijn sociale werker van de amaryllis leeuwarden zo ook de politie leeuwarden zo ook slachtofferhulp en zelfs sommige van mijn advocaten die met jeugdzorg achter de schermen gewoon meewerkte.
    Het is een schande dat dit in een land als Nederland gebeurt! Ik heb de afgelopen 7 jaar alleen maar te maken gehad met corruptie en een stelletje machtswellustelingen die mij opzettelijk dwars hebben gezeten en mij probeerde kapot te krijgen.
    Mijn geluk is dat ik alle bewijzen qua gesprekken met deze hoge heren en dames allemaal heb opgenomen alle face to face gesprekken alle telefoongesprekken alles.
    Nu word Leeuwarden Cultureel Hoofdstad 2018 en ik ben benieuwd of beter gezegd zal er alles aan doen om al mijn bewijs die ik heb opgespaard in lucht te knallen aan de media.
    Mijn advies is dan ook naar iedereen neem alles OP!!! en bewaar alle bewijs want op een dag kan je daar misschien wat mee.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Nieuwste column
Politie Eindhoven weigert lastige vragen te beantwoorden
Dat het Openbaar Ministerie niet gediend is van 'lastige' vragen wisten we al. Bij de politie heerst echter dezelfde mentaliteit.
Lees verder...
Nu verkrijgbaar!
Fictie
Na de non-fictie ben ik mij nu ook gaan wijden aan het schrijven van (Engelstalige) fictie.
Lees hier verder